W zawieszeniu, po cichu, przesuwa się niewidzialna linia frontu, rysując dystopijny krajobraz. Przedmioty znikają niemal niepostrzeżenie – zostają po nas tylko ślady, jak relikty obecności.
To oda do powolności i prostoty, odpowiedź na lęki pokoleniowe. Powolność staje się tu wyborem – niemal gestem politycznym: próbą rozciągnięcia czasu, sprzeciwu wobec pośpiechu regulującego nasze relacje z rzeczami i ludźmi, a także ćwiczeniem oszczędności środków – tak, by ruch był pełny, prosty, pozbawiony patosu. Utwór dotyka zasadniczej tragedii naszego wieku: powietrza, które wrze.
choreografia: Julie Botet, Simon Le Borgne, Max Gomard, Philomène Jander, Zoé Lakhnati, Ulysse Zangs
wykonanie: Julie Botet, Simon Le Borgne / Tom Levy, Max Gomard, Philomène Jander / Eva Galmel, Zoé Lakhnati
kompozycja muzyczna: Ulysse Zangs
reżyseria światła i kierownictwo sceny: Dgiorgia Chaix
kostiumy: Thomas
dystrybucja, produkcja: Dora Pentchev
produkcja we współpracy: Théâtre Molière – Sète – Scène nationale archipel de Thau
czas trwania: 45 min
