Dzięki wynalezieniu zwięzłego języka ekspresji May B wprawia w uporządkowany ruch bezwolnie dryfującą procesję istot ludzkich, przekształcając w inną formę to, co śmieszne, gwałtowne i niepokojące. Siła tego tańca tkwi w jego zdolności do przedstawienia tajemnicy naszej obecności w świecie.
Spektakl May B oparty na dziełach Samuela Becketta, którego twórczość teatralna w zakresie ruchu i nastroju różni się od fizycznego i estetycznego wykonania przez tancerzy, posłużył nam za podstawę dla sekretnego odczytania naszych najbardziej intymnych, ukrytych i lekceważonych gestów. Umożliwił ujawnienie małych lub spektakularnych gestów u wielu niezauważanych i niepozornych istnień, w których oczekiwanie i «nie do końca nieruchomy» bezruch tworzą pustkę, ogromną nicość, cichą przestrzeń wypełnioną wahaniem.
Pomimo, że postacie u Becketta tęsknią za bezruchem, nie potrafią się jednak od niego powstrzymać i poruszają się choćby w minimalnym stopniu. Jest to w zasadzie spektakl teatralny, przy czym mniej istotne było dla nas wypowiadanie słów, a bardziej skupialiśmy się na nieokiełznanym ruchu, szukając w ten sposób miejsca, w którym ruch właściwy dla spektakli teatralnych spotyka się z tańcem i językiem choreografii.
Maguy Marin
„(…) Ma szczęście posiadać poczucie fantazji i absurdu, a w sztukach Samuela Becketta znalazła idealne miejsce do rozmyślania o absurdach życia. Podobnie jak Beckett, pracuje z archetypicznymi figurami, które są w istocie postaciami z jego sztuk i posługując się uniwersaliami, sprawia, że kondycja ludzka wydaje się bardzo konkretna. Dziesięcioro tancerzy na scenie to grupa postaci ze sztuk Becketta. Ich twarze pokryte są szarym kredowym pyłem, który unosi się przy każdym ruchu. Ubrani w źle dopasowane koszule nocne z trudem, ale niezwykle precyzyjnie wspólnie brną naprzód – ku poznaniu samych siebie. Seks to coś, co odkrywają już na początku w szaleńczej sekwencji drgań, ale widzimy też, jak odczuwają coraz szerszą gamę emocji – wrogość, strach i czułość. (…) ”
Anna Kisselgoff The New York Times – 1986
choreografia: Maguy Marin
obsada: Kostia Chaix, Kaïs Chouibi, Brune De Maurin, Liah Frank, Lazare Huet, Louise Mariotte, Lisa Martinez, Alaïs Marzouvanlian, Rolando Rocha, Ennio Sammarco
kostiumy: Louise Marin
muzyka: Franz Schubert, Gilles de Binche, Gavin Bryars
światło: Alexandre Beneteaud, Albin Chavignon
dyrektor prób: Ulises Alvarez
koprodukcja: Compagnie Maguy Marin i Maison des Arts et de la Culture de Créteil (FR)
La Compagnie Maguy Marin jest finansowana przez Ministerstwo Kultury – DRAC Auvergne-Rhône-Alpes (FR) oraz Miasto Lyon (FR), oraz otrzymuje wsparcie finansowe na projekty zagraniczne z Instytutu Francuskiego (FR). Zespół ma stałą siedzibę w RAMDAM, UN CENTRE D’ART (FR).
autor fotografii na okładce: © Hervé Deroo

MAGUY MARIN
Nie urodziła się w Tuluzie, ale zamieszkała tam po serii przeprowadzek spowodowanych wydarzeniami politycznymi w Hiszpanii. Dorastała we Francji na początku lat pięćdziesiątych. Pragnienie tańca skonkretyzowało się u artystki dzięki wieloletnim studiom, od Tuluzy po Strasburg, a następnie w szkole tańca Mudra w Brukseli. Karierę rozpoczęła w grupie Chandra i kontynuowała w Balecie XX wieku.
Od 1980 do 1990 roku, zachęcana przez zespół Maison des Arts w Créteil we Francji, prowadziła badania nad tańcem wraz z m.in. Christiane Glik, Luną Bloomfield, Ulisesem Alvarezem.
W 1987 roku Marin spotkała muzyka i kompozytora Denisa Mariotte, co stało się punktem wyjścia do zawiązania kluczowego partnerstwa, które poszerzyło zakres eksperymentów w dziedzinie tańca. W 1998 roku pojawiła się możliwość stworzenia w Rillieux-la-Pape miejsca pracy dla nowego Centre Chorégraphique National. Było to miejsce działające na zasadzie: my w czasie i przestrzeni, powstałe aby wzmocnić zdolność człowieka do podtrzymywania tych sił przekątnych opierających się niepamięci (H. Arendt).
Rok 2011 przyniósł przemodelowanie sposobu, w jaki rozwija się myśl przewodnia i osiągnięcia zespołu. Po intensywnych latach w Rillieux-la-Pape w 2012 roku pojawiła się potrzeba przejścia do nowego etapu pracy w Tuluzie.
W 2015 roku Maguy Marin i jej zespół powrócili na przedmieścia Lyonu. Stałym miejscem ich pracy w Sainte-Foy-lès-Lyon jest obecnie RAMDAM, un centre d’art. Realizowany jest tam nowy ambitny projekt.
____
Działanie realizowane przy wsparciu Instytutu Francuskiego w Paryżu.
![]()
